Хуншань соёл буюу Улаанхадын соёл нь Өвөр Монголын Өөртөө Засах Орны нутаг дэвсгэрийн хүрээнд он жилийг хамгийн өнө удаан үргэлжлүүлсэн шинэ чулуун зэвсгийн үеийн соёл ажээ. Тухайлбал 5-6 мянга орчим жилийн өмнө Баруун Ляохэ голын урсгалыг дагаж бий болсон соёл нь Хятадын соёл иргэншлийн ул мөрийг хамгийн эрт харуулж тусгасан нэгэн болж байна. 
 Хуншань соёл нь газар тариалан эзэмшсэн хөдөө аж ахуйн соёл бөгөөд Шармөрөн, Луухын голын сав газар зэрэг нутаг дэвсгэрийг хамарсан өргөн цар хүрээнд тарж байгаа аж. Тус соёл нь шинэ чулуун зэвсгийн үе дэх Хятадын умард нутгийн соёлын онцлог шинжийг тусган харуулсан төдийгүй ойр хавын орон нутгаас Улаанхадын Хуншань эртний буурьтай ижил төсөөтэй буурь газруудыг хамруулаад Хуншань соёл гэж нийтэд нь нэрлэсэн байдаг. Тус соёлын хүрээнд хамгийн эртний буурийг 1921 онд олборлож, 1935 онд Улаанхадын зүүн хэсгийн бууринд археологийн хайлт хийсэн бол 1954 онд “Хуншань соёл” хэмээх нэрийг санаачлан дурдсан байдаг.

Хуншань соёлын "Хятадын анхны луу" хэмээн нэрлэгддэг С хэлбэрийн хаш чулуун луу, вааран баримал, сүм, барилга зэрэг эртний дурсгалт зүйлсүүд нь Хятадын эртний түүхэнд онцгой байр суурьтай бөгөөд их ач холбогдол үзүүлсэн байна. Хятадын үндэстний соёл иргэншлийн хөгжлийн түүхэнд Хуншань соёл нь анхан шатны соёл иргэншлийг бий болгох үндсэн шинж тэмдгийг бүрэлдүүлсэн төдийгүй Хятадын олон үндэстний соёлын хөгжлийн түүхэнд хэлхээ холбоо болж, сэлбэх ач холбогдол үзүүлжээ. Хуншань соёл нь Хятадын соёл иргэншлийн олон талт бүтцийн нэг тал болж, Хятадын олон үндэстний нэгдмэл ухамсрыг цогцлоох түүхийн ашиг шим болж билээ. Хуншань соёлын зуун жилийн археологийн түүх нь Хятадын умард нутгийн газар нутгийг гэрэл гэгээтэй гайхалтай соёлоор чимсэн билээ.
Түүхийн баялаг соёлыг агуулсан эртний дурсгалт зүйлсүүд нь Хятадын үндэстний онцлог шинж, ул мөрийг тусган харуулж байгаа төдийгүй Хятадад олон үндэстэн ястан нэгдсэн байдал ижилхэн байдаг ажээ. Хуншань соёлын гэрэл гэгээ хэзээ нэгэн өдөр хүн төрөлхтнийг гийгүүлэх болно.