Бид 2011 онд "Bach's Bakery"-ийг нээсэн. Хүмүүс манай нарийн боовыг онцгой гэж боддог. Гэхдээ би үүнийг хэвийн гэж бодож байна. Намайг Ү Жэнрүн, эхнэрийг минь Дү Шюэхүй гэдэг. Эхнэр бид хоёр 2002 онд Хунань мужийн Чанша хотод ирсэн. Тэр үед Хунанийн хөгжлийн бэрхшээлтэй иргэдийн холбооны нэгэн төслөөс шалтгаалсан юм. Чанша хотод ирээд бараг 20 жил болж байна. Хэрэв бид сонсголын бэрхшээлтэй хүмүүст туслахыг хүсч л байгаа бол тэдэнд өөрийгөө тэтгэх арга техникийг нь зааж өгөх хэрэгтэйг ойлгосон. Бид нарийн боовны дэлгүүр ажиллуулдаг ч төдийлэн туршлагагүй.Манайх Германаас мастер урьсан.Тэрээр энд ирээд дөрвөн жил болохдоо,сонсголын бэрхшээлтэй ажилтнуудад хичээл заав.

Би ч түүнээс суралцсан. Эхэндээ хэцүү байсан л даа.Учир нь бид тухайн үед дохионы хэлээр чөлөөтэй ярьдаггүй байсан. Харин манай сонсголын бэрхшээлтэй ажилтнууд мастер юу хийж байгааг ажиглаад түүнийг дагаж хийж сурсан. Тэд ингэж сурахад дассан, сонсох чадваргүй учраас тэд бүгд харж маш хурдан сурсан.

    Манай тогооч нар ч бас дөнгөж эхлээд, аажмаар талхыг нэг нэгээр нь хийж сурсан.Дараа нь өөрөө хийдэг болсон. Талх нь царайлаг, анхилуун үнэртэй, амттай байж сайн зарагдвал тэд маш их итгэлтэй болдог.Тэдний ахиц дэвшлийг хараад би бас баяртай байна.

  Ажилчин Шүн Дайже сонсголын бэрхшээлтэй.Сонсголын бэрхшээлтэй тул оюун ухаанд нь бага зэрэг нөлөөлсөн. Хэдийгээр тэр удаан сурдаг ч нухацтай байдаг. Заримдаа сайн хийж чадаагүй үедээ инээмсэглэдэг.Миний бодлоор хурд чухал биш, харин түүний хандлага чухал. Тэр сүүлчийн үр дүн, сүүлийн технологийг хүлээж чадах л юм бол заах нь зүйтэй. Чанша хотод ирээд бараг 20 жил болж байна. Тусгай боловсролын салбарт томоохон ахиц гарсныг бид харсан.Одоо сургалтын технологи, сурах ур чадварт янз бүрийн татвар байдаг.Мөн сургууль үнэгүй. Тэгэхээр одоо сурах боломж нь баталгаатай болж байна, энэ хөгжил, өөрчлөлт, дэвшлийг хараад, Хятадад амьдрах нь их утга учиртай гэж би боддог.

  Мэдээж, нарийн боовны газрууд заримдаа ажиллуулахад хэцүү байдаг. Цар тахлын үед нарийн боовны дэлгүүр хамгийн хэцүү байсан.Манайх нэг сар хаагдсан.Гэвч бид цалингаа өгсөөр л байсан. Зөвхөн надад цалин байхгүй. Бид “аймшигтай” төлөвлөгөө боловсруулсан юм.Хэрэв мөнгө байхгүй бол бид үүнийг зогсоох хэрэгтэй л байсан. Гэхдээ нийгэм дүүргээс дэлгүүрээ ажиллуулж болно гэж мэдэгдсэн даруйд нь бид ажилдаа орохоор шуурхай бэлдсэн юм. Бэрхшээлтэй тулгарах үед мэдээж бууж өгөх үү гэсэн бодол орж ирдэг.Гэхдээ энэ ажил бол утга учиртай болохоор бууж өгөхгүй, туулж гарах хэрэгтэй.

Бид одоо Герман руу буцах гэж байна. Цаг хугацаа нь болчихсон, бид санаа зоволтгүй буцаж болно. Энд байгаа хүмүүс үргэлжлүүлэн ажиллана. Бид бууж өгч байгаа юм биш, бусдад тушааж байна. Мэдээж, олон дурсамж сайхан дурсамж үлдэнэ л дээ. Бид нарийн боовны дэлгүүрт хамтран ажилладаг ажилтнуудаа санах нь гарцаагүй. Хэдийгээр бага зэрэг халуун ногоотой ч манай ахын хийдэг хоол их амттай.

Гэхдээ би эндхийн өдөр тутмын ажлын хоолоо санах нь гарцаагүй. Энэ ах маань анхнаасаа энд байгаа цорын ганц ажилтан.20 жил бид олон сайн найздаа бидэнтэй хамт буяны ажил хийхийг зааж өгсөн.Бид явж төвдөхгүй л байна, тэднийгээ их л санах байх даа...