Пенгуаньжуан тосгон нь Хятадын Тяньжин хотын Нинхэ дүүргийн зүүн хэсэгт байрладаг. Түүхэн баримтаас үзвэл Мин гүрний Юнлегийн үед энд 80 гаруй ваар урлах газар байсан бөгөөд ид цэцэглэн хөгжсөн үедээ бараг айл бүр ваар урлаж, аяга, сав, будааны сав, цэцгийн сав зэрэг өдөр тутмын хэрэгцээт зүйлсийг үйлдвэрлэдэг байжээ.

Хэдийгээр Пэнгүаньжуан тосгонд ваар урлал үе дамжсан боловч тэдгээр нь бүгд амьдралын хэрэгсэл юм. Соёлын үнэ цэнэ болон алдартай ваар хоёрын хооронд асар их ялгаа бий. Вааран эдлэлийн зах зээлийн замыг хэрхэн өргөжүүлж, тосгоныхон ваар урлалаар баяжих итгэл найдварыг харуулах вэ?

Хан Кешен нь 30 гаруй жилийн турш шавар, лаазлах, хатаах, шахах, мэдрэмтгий болгох, сийлбэрлэх, үйлдвэрлэх зэрэг орон нутгийн гар урлалыг хийжээ. Үүний зэрэгцээ тэрээр ваарны үйлдвэрийн газар гаргасан анхны "шинэхэн дархан" байв.

"Вааран урлалын чиглэлээр суралцахын тулд орон нутгийн бага, дунд сургуулиас гадна Тяньжиний Дүрслэх Урлагийн Академи болон бусад их дээд сургуулийн коллежийн оюутнууд ирдэг" гэж Хан Кешен ярив.

Уламжлалт вааран урлал, вааран эдлэлийг нээж бүтээх, ваарны хоол, хөдөө орон нутгийг үзэх нь их болсон. Хэдэн үеийн урчууд болон хэсэг "шинэ урчууд"-ын хүчин чармайлтаар өнөөдөр вааран урлалын соёл, "Хятадын вааран хотхон" хөгжин цэцэглэж уламжлалт гар урлалын шинэ амилалтай болж байна.