"Би өвчтөний өрөөнд анх ороод л цээжинд амьсгал давчдан, толгой өвдөж, нүдний эргэн тойронд өвдөхөд нь өөрийгөө үнэхээр халдвар авсан гэж сэжиглэж байлаа..."
Ангилмаа нь Өвөр Монголын Дөрөвдүгээр эмнэлгийн халдварт өвчний эмч бөгөөд 02-р сарын 01-ний өдөр Хүбэй мужид очин ажлаа эхлүүлснээс хойш 4 дэх өдрөө анх удаа тусгаарлах тасаг уруу орсон юм.
Тухайн өдөр өвчтөний тасгаас гарсны дараа хамт ажиллаж байсан эмч нарт "Та нар сандрах хэрэггүй, дотор нь аюулгүй байна. Өвчтөнүүдтэй ярилцахдаа 2 метрийн зайтай байх хэрэгтэй" гэж байлаа.
01-р сарын 28-ны өдөр Хөххотоос Хүбэй мужид ирснээс хойш нэг сарын хугацаанд Өвөр Монголын энэхүү эмэгтэй эмч маш эрч хүчтэй ажиллаж байлаа. Тэрээр тэмдэглэлийн дэвтэртээ: "Бүртгүүлэн энд ирснээс хойш миний зүрхэнд ганцхан зүйл бодогдож байна. Би халдварт өвчний эмч. Би очихгүй өөр хэн очих билээ" хэмээн тэмдэглэжээ.
"Өөрийгөө хамгаалах, хамгаалалтын хувцас өмсөхийн тулд би хайртай буржгар үсээ тайруулав" хэмээн 01-р сарын 24-нд тэрээр тэмдэглэлдээ бичсэн байдаг. Харин дөрөв хоногийн дараа Өвөр Монголын 139 гишүүнтэй ажилтнуудтай нэг баг болон Хөххотоос Үхань хот зүг мордсон юм.
Ангилмаа явахаасаа өмнө нөхөр хоёр хүүхэд, хадам эхтэйгээ салах ёс хийхдээ уйлсангүй. Харин хадам ээжийнхээ цай чанаж байгааг хараад тэсэлгүй уйлсан гэдэг. Онгоцон дээр суугаад явж байхдаа: "Хубэй хотод тархсан өвчний нөхцөл байдал ямар байгаа нь тодорхойгүй байна" гэж бодон сандарч санаа зовж байлаа. Гэсэн хэдий ч тэр тусгаарлах тасагт орж ажиллаж байхдаа "Гэнэтийн зориг хаанаас гарсныг би хэлж мэдэхгүй" гэж байлаа.
Түүний очиж ажилласан эмнэлэг нь энгийн эмнэлгийг халдварт өвчнийх болгон өөрчилсөн эмнэлэг болохоор эмч, өвчтөний аюулгүй байдлыг хангахын тулд тэрээр эмчилгээний аюулгүй байдлыг хангах үүднээс олон удаа мэргэжлийн зөвлөгөө өгөхөд зөвлөмжийг нь хүлээн авсан гэжээ.
Ангилмаагийн өдөр тутмын ажил нь гол төлөв өвчтөний тасагт орох, өвчтөнд хяналт хийх, эм тариа тохируулах, лабораторийн өвчтөнүүдийг дахин шалгаж үзэх, эмнэлгийн бүртгэл хийлгэх, эрүүл мэндийн дэвтэр бичих зэргээс бүрддэг.
Энэ хугацаанд түүний сэтгэлийг хамгийн их хөдөлгөсөн явдал бол тус эмнэлгийн захирал ажлын газрыг биечлэн халдваргүйжүүлсэн, мөн өвчтөнүүдийн бичиж ирүүлсэн талархлын захидлууд байсан.
Нэг сар гаруй хугацаанд Ангилмаа гэр орноо их санаж байлаа. "Манай нөхөр цэргийн хүн болохоор хүүхдийг маань хадам ээж маань асран харж байгаа, манай гэр бүл гурван газарт тарсан" гэлээ.
Хүүхдүүдээсээ "Ээжээ, таныг санаж байна. Хэзээ эргэж ирэх вэ?" гэхийг сонсох бүрд түүний зүрх өвдөнө.
Саяхан Өвөр Монголоос ирсэн том чемодантай бэлэг авлаа. Энэхүү том чемодан дотор миний дуртай цай, Гэгээн хайрын өдрийн мэндчилгээний карт, шоколад, үхрийн хатаасан мах, дууны USB флэш, Өвөр Монголын Өөртөө Засах Орны дарга Бү Шяолиний бичсэн захидал..." байгааг хараад сэтгэл хөдлөн нулимс унагаасан байна.
"Сүүлчийн өвчтөн эмнэлгээс гарсны дараа би энд хэдэн өдөр зугаалахыг хүсэж байна. Энэ орон нутгийн хоол ундыг амсан, сэтгэл татам үзэсгэлэнт газруудыг үзэж, бас эмч сувилагч нөхөдтэйгөө дахин танилцахыг хүсэж байна. Бид одоохондоо уулзаагүй байна" гэж байлаа.
